وقت رفتن کاش در چشمم نمی غلتید اشک اخرین تصویر او در چشم هایم تار بود ... . نازنین یک لحظه در فکرم کمی ارام گیر ؛ خسته ام از بس نمازم را از اول خوانده ام . حتی تصور کردنش هم مرد میخواهد دنیای منهای تو .. این دنیای خالی را ... . باور نکردنی است پس از قرن ها هنوز ، چون دلبران دوره ی سعدی ، ستمگری !!! . تو در کنار خودت نیستی ، نمیدانی که در کنار تو بودن چه عالمی دارد

دستمال کاغذی به اشک گفت : قطره قطره ات طلاست یکم از طلای خود حراج میکنی ؟ عاشقم ؛ با من " ازدواج" میکنی ؟ اشک گفت : ازدواج اشک و دستمال کاغذی ؟؟؟!!! تو چقدر ساده ای !! خوش خیال کاغذی.. توی ازدواج ما ، تو مچاله میشوی ... چرک می شوی و تکه ای زباله می شوی پس برو و بی خیال باش ... عاشقی کجاست ؟! تو فقط دستمال باش دستمال کاغدی دلش شکست گوشه ای ، کنار جعبه اش نشست گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد اخرش ؛ دستمال کاغذی مچاله شد ... مثل تکه ای زباله شد او ولی شبیه دیگران نشد چرک و زشت مثل این و ان نشد رفت اگرچه توی سطل اشغال ؛ پاک بود و عاشق و زلال او ؛ با تمام دستما

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است ، اورده ایم

اگر داغ شرط است ، ما برده ایم

دلی سربلند و سری سر به زیر

از این است عمری به سر برده ایم

دو دلم اول خط نام خدا بنویسم ؟!

یا که رندی کنم و اسم تو را بنویسم ؟!

همه یک گفتم و دینم همه یکتایی بود ...

با کدامین قلم امروز دو تا بنویسم ؟!

"صاحب قبله" و "قبله" دو عزیزند ؛ ولی

خوشتر است انکه من از قبله نما بنویسم !!

اسمان مثل تو احساس مرا درک نکرد

باز غمنامه به بیگانه چرا بنویسم ؟

تیغ و تشباد هم از ریشه نخواهد خشکاند ،

غزلی را که در ان حال و هوا بنویسم.

عشق ان روز که این لوح و قلم دستم داد

گفت هر شب غزل چشم شما بنویسم

برگشته بودی بشکنی من را ؛ شکستی این زخم ها جز با نمک درمان نمیشد ممکن نبود اصلا مرا از نو بسازی تا این خرابه کاملا ویران نمیشد * کارش به طغیان میکشد رودی که یک سد راه وصالش را به دریا بسته باشد اما اگر دریا نخواهد رود خود را ؟! اما اگر رود از دویدن خسته باشد ؟! * میترسم و اصلا برای تو مهم نیست "لعنت به این دلشوره های دخترانه " حالا کجایی با تعصب پس بگیری بغض مرا از دیگران شانه به شانه ؟ * دیگر حواس پرت من پیش خودم نیست یادم نمیماند تمام حرف ها را مادر نمیداند که دلتنگ تو هستم وقتی نَشسته میگذارم ظرف ها را * از خانه بیرون میزنم در کوچه ها هم دنبال رد پای تو دربرف

یه بار رفتم سلمونی . پرسید چجوری بزنم ؟ گفتم : مگه برات فرقی هم میکنه ؟ گفت : نه . از روی عادت پرسیدم! . . . یکی من دارم تو این کشور تلف میشم یکی سیب زمینی سرخ کرده تو قیمه . . . خارجی: شما چطور اختلاس میکنید؟ ایرانی: اون پروژه رو میبینی ؟ خارجی : من که چیزی نمی بینم!! ایرانی: قوربون دهنت. همون چهل میلیارد خرجش شده . . . به زندگی ای میگن ایده ال که هیچ وقت مجبور نشی از زیر پتو بیای بیرون . . . یه قانون هست که میگه وقتی دیس پلو رو بر میداری دیگه جا نیس که بذاری سر جاش . . . من اینقدر بدشانسم که اگه حافظ بودم مردم فال مصطفی رحماندوست میگرفتن!

باید که ز داغم خبری داشته باشد

هر مرد که با خود جگری داشته باشد

حالم چو دلیری است که از بخت بد خویش

در لشکر دشمن پسری داشته باشد

حالم چو درختی است که یک شاخه ی نا اهل

بازیچه ی دست تبری داشته باشد

سخت است پیمبر شده باشی و ببینی

فرزند تو دین دگری داشته باشد !!!

اویخته از گردن من شاه کلیدی

این کاخ کهن بی که دری داشته باشد ..

سر در گمی ام داد گره در گره اندوه

"خوشبخت کلافی که سری داشته باشد"

همیشه شیرین ترین توت ها پای درخت ریخته درحالی که ما برای چیدن توت های کال چشم به بالاترین شاخه ها دوخته ایم ... ! این است قصه ی ندیدن !!! .................. دوستان ! دوست نما را نتوان گفت که دوست ؛ نخ درون دل شمع است ولی دشمن اوست ... ................ غرش هیچ شیری ، خانه ای را خراب نکرد من از سکوت موریانه می ترسم .............. عاقبت خاک شود حسن جمال من و تو خوب و بد میگذرد ، وای به حال من و تو! .............. به دنیایی که نامردان عصا از کور می دزدند ، من از خوش باوری انجا محبت جستجو کردم ............. گاهی بهتر است از اتفاقات دنیا سرسری بگذری ؛ نگذار دقّت در همه چیز "دق" ات بدهد!

تو یه کوچه ، چهار تا خیاط بودن که همیشه با هم بحث میکردن

یه روز، اولین خیاط یه تابلو بالای مغازش نصب کرد . روی اون تابلو نوشته بود بهترین خیاط شهر .

دومین خیاط روی تابلو مغاره اش نوشت : بهترین خیاط کشور.

سومین خیاط نوشت : بهترین خیاط دنیا!

چهارمین خیاط وقتی با این واقعه مواجه شد ، روی یه برگه کوچیک با خطی معمولی نوشت : بهترین خیاط این کوچه !!!

قرار نیست دنیایمان را بزرگ کنیم تا در ان گم شویم ؛ در همان دنیای خودمان می توانیم ادم بزرگی شویم!

پرنده هایی که روی شاخه نشستند ، هرگز ترس از شکستن شاخه ندارند

زیرا اعتماد انها به شاخه ها نیست ؛ بلکه به بال هایشان است ...

همیشه به خودت اعتماد داشته باش . خودت را باور کن !

همیشه خودت را نقد بدان تا دیکران تو را به نسیه نفروشند . سعی کن استاد تغییر باشی نه قربانی تقدیر.

و هرگز به خاطر مردم تغییر نکن ! این جماعت هر روز تو را جور دیگری می خواهند .

" مردم شهری که همه در ان می لنگند ؛ به کسی که راست راه می رود می خندند"